Í dag mætti ég klukkan 9. Ég stóð í 7 tíma og afgreiddi og settist aldrei á þeim tíma. Borðaði eina kleinu. Svo var vaktin búin, ég settist niður í fimm mínútur og fékk mér aðra kleinu. Vann svo í aukaklukkutíma. Svo fékk ég mér STÓRAN ÍS á kostnað kaupfélagsins.
Ég brilleraði í dag, henti óafgreiddum pöntunum óvart og talaði reiprennandi ensku við Íslendinga. Góð Steinunn. Ég stefni ótrauð á að verða starfsmaður mánaðarins! Ætli ég endi líka ekki uppi sem eini starfsmaðurinn, þar sem samstarfsfélagar mínir eru iðnir við að afsaka sig frá vinnu með því að fara í hjartaþræðingu eða grípa jafnvel til róttækra aðgerða eins og að flýja til Grímseyjar (já, þetta er svona mögnuð vinna...) Megnið af hinum samstarfsmönnunum mæta svo annað hvort þunnir eða bara mæta ekki. Ég elska vinnuna mína. Nei.
Ég nenni ekki út að hlaupa í kvöld.
Ég nenni ekki út að hlaupa í kvöld.
Plúsar: hmmmm... Lost er í sjónvarpinu annað kvöld?
SOS!!!!!
E.S. Maður vikunnar: Kristinn H. Gunnarsson, hann er svo svalur!
SOS!!!!!
E.S. Maður vikunnar: Kristinn H. Gunnarsson, hann er svo svalur!
E.E.S. Ég er kannski soddans einfeldingur, en ég velti því fyrir mér af hverju ég sé alltaf að heyra fréttir af því að verið sé að rífa hús í Ísrael/Palestínu. Hvað er með það að rífa sífellt niður húsin, bara af því að fólk flyst á brott? Eru húsin byggð til að endast bara nokkur ár og þarf þá að rífa þau? Getur fólk ekki búið í þessum húsum, jafnvel þótt að fólk sem aðhyllist önnur trúarbrögð hafa búið þar áður (er ekki bara hægt að þrífa ágætlega áður en maður flytur inn?) Eitthvað hefur gleymst að uppfræða mig, því ég skil þetta ekki alveg. Nema þetta sé bara svona venjulega heimskulegt, sem gæti alveg verið...
